Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w Duchu  i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Przez chrzest zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako synowie Boży, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłania

Sakrament jest nazywany chrztem ze względu na główny obrzęd, przez który jest wypełniany: chrzcić (gr. baptizein) oznacza: “zanurzyć, pogrążyć”; “zanurzenie” w wodzie jest symbolem pogrzebania katechumena w śmierci Chrystusa, z której powstaje przez zmartwychwstanie z Nim.

Sakrament ten jest także nazywany “obmyciem odradzającym i odnawiającym w Duchu Świętym” (Tt 3, 5), ponieważ oznacza i urzeczywistnia narodzenie z wody i z Ducha, bez którego nikt “nie może wejść do Królestwa Bożego” (J 3, 5).

“Obmycie to nazywane jest oświeceniem, ponieważ ci, którzy otrzymują pouczenie (katechetyczne), zostają oświeceni w duchu…”. Ochrzczony, otrzymawszy w chrzcie Słowo, “światłość prawdziwą, która oświeca każdego człowieka” (J 1, 9), “po oświeceniu” (Hbr 10, 32) staje się “synem światłości” (1 Tes 5, 5) i samą “światłością” (Ef 5, 8):

Chrzest jest najpiękniejszym i najwspanialszym darem Boga… Nazywamy go darem, łaską, namaszczeniem, oświeceniem, szatą niezniszczalności, obmyciem odradzającym, pieczęcią i wszystkim, co może być najcenniejsze. Darem –ponieważ jest udzielany tym, którzy nic nie przynoszą; łaską –ponieważ jest dawany nawet tym, którzy zawinili; chrztem –ponieważ grzech zostaje pogrzebany w wodzie; namaszczeniem –ponieważ jest święty i królewski (a królów się namaszcza); oświeceniem –ponieważ jest jaśniejącym światłem; szatą –ponieważ zakrywa nasz wstyd; obmyciem –ponieważ oczyszcza; pieczęcią –ponieważ strzeże nas i jest znakiem panowania Boga. (KKK)

 

Dziecko do Chrztu Świętego należy zgłosić przynosząc do kancelarii:   

– Akt urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego;

– Konkordatowy dokument ślubu kościelnego rodziców dziecka;

– Nazwiska i imiona rodziców chrzestnych z adresem zamieszkania oraz datą urodzenia;

– Zaświadczenie z parafii rodziców chrzestnych, że są praktykującymi katolikami.

 

Rodzicami Chrzestnymi nie mogą być:  

– niewierzący czy osoby innej wiary;

– osoby niepraktykujące;

– żyjący na kontrakcie cywilnym, bez żadnego ślubu, mieszkające razem na tzw. próbę;

– nie bierzmowani;

– prowadzący gorszący tryb życia.

 

Obowiązki osób podejmujących funkcję rodzica chrzestnego określa Kodeks Prawa Kanonicznego (kanony 872-874)

Kanon 874

§1. Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:

1° jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;

2° ukończył szesnaście lat, chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku;

3° jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;

4° jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej;

5° nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.

§ 2. Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej, może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i to jedynie jako świadek chrztu.